اختلال بیش فعالی / کمبود توجه (ADHD)

اختلال بیش فعالی (( ((ADHD

 

اختلال کمبود توجه / بیش فعالی یکی از متداول ترین اختلال های دوران کودکی بشمار می آید که میزان شیوع آن بین 3 تا 5 درصد برآورده می شود بدلیل شایع بودن این اختلال در دوران کودکی و نوجوانی هم چنین تاثیراتی که این اختلال بر عملکرد شناختی ، اجتماعی هیجانی و خانوادگی و سپس در بزرگسالی بر عملکرد شغلی و زناشویی این گروه از افراد می گذارد مورد توجه خاص متخصصان ، دست اندرکاران آموزش و پرورش ، خانواده و مشاوران روان شناسان قرار گرفته است. کاستی توجه به شرایطی اطلاق می شود که در آن گویی کودک گوش نمی دهد و نمی تواند تکالیف را به پایان ببرد. کودک از یک اسباب بازی به سوی اسباب بازی دیگر می رود بدون آن که سرگرم این اسباب بازی دوم هم بشود.

بیش فعالی اغلب توسط والدین و معلمانی گذارش می شود که نمی تواند پابه پای این کودکان قدم بردارند و آنان را تحمل کنند این کودکان نا آرام ، بی قرار و ناتوان از نشستن توصیف می شوند.

وجود شش مورد یا بیشتر از نشانه های عدم توجه ، حداقل به مدت 6 ماه و با شدتی که با سطح رشد کودک همخوانی نداشته باشد و غیر انضباطی محسوب شود.

1.     توجه نکردن به جزئیات یا بی دقتی در تکالیف درسی و وظایف روزمره و سایر کارها

2.     مشکل داشتن از جهت حفظ توجه و تمرکز هنگام انجام تکالیف یا بازی

3.     گوش ندادن به حرف طرف مقابل

4.  دنبال نکردن آموزش ها و تمام نکردن تکالیف درسی ، وظایف روزمره یا وظایف خود در محیط کار ( البته نه به دلیل مخالفت یا نفهمیدن دستورالعمل ها و آموزش ها )

5.  اجتناب ، بیزاری یا امتناع از انجام دادن کارهایی که تلاش مستمر ذهنی می خواهند ( مثل تکالیف درسی یا کارهای خانه )

6.  جا گذاشتن چیزهایی که بر انجام تکالیف و کارها ضروری هستند ( برای مثال فراموش کردن اسباب بازی ها ، تکالیف مدرسه ، مداد و خودکار  کتاب یا وسیله ای خاص)

7.     پرت شدن حواس بر اثر محرک های فرعی

8.     فراموش کردن کارهای روزانه

راهبردهای زیر برای کمک به معلمین در زمینه کار با کودکان ADHD توصیه می شود:

1.  نیمکت یا صندلی او را کنار پنجره یا جایی که ممکن است باعث حواس پرتی او شود قرار ندهید بهتر است محل نیمکت او را کنار میز خود یا در ردیف اول تعیین کنید. اگر راست دست است او را در جلوی کلاس در سمت راست بنشانید . این کار کمک می کند تا او کم تر حواسش پرت شود.

2.  دانش آموزان با اختلال نارسایی توجه/ فزون جنبشی ، با روش های عملی بهتر یاد می گیرند تا با روش سخنرانی معلم.

3.     هر چه معلم نکته های جدیدتری در تدریس به کار ببرد برایشان جالب تر است.

4.  به آن ها این روش را یاد بدهید که به خود بگویند صبر کن ! کمی بیش تر دقت کن ! حالا انجام بده این روش رفتارهای تکانشی او را کاهش      می دهد.

5.     او را در یک گروه کلامی عضو کنید تا کارهایش را به صورت گروهی انجام دهد.

6.     تکلیف های طولانی و بزرگ را برای او به قسمت های کوتاه و کوچک تر تقسیم کنید.

7.     او را زود به زود تشویق کنید او به پاداش های پیاپی در زمان های کوتاه نیاز دارد.

8.     تماس چشمی خود را به او به طور مستمر  حفظ کنید و او را زود به زود نگاه کنید.

9.     در جاهای مهم ، با حالت ها و حرکت های خود به او بفهمانید که کدام قسمت درس مورد تاکید است.

10.وقتی درس می دهید یا دانش آموزان در حال انجام تکالیف ها هستند مراقب باشید که او روی نیمکت خود شلوغ نکند وسایل غیر ضروری را کنار بگذارد.

11. بهتر است نیمکت او انفرادی باشد.

12.گاهی بهتر است درسشان را با یک نفر دیگر بخوانند.

13. به او یاد بدهید که کارهایش را با سرعت تنظیم کند.

14.اختلال کودک را به هوش او نسبت ندهید.

 15. معلم از روش های خشن ، تنبیهی و اضطراب زا برای مقابله با مشکلات کودک استفاده نکند.

16. معلمان به دانش آموز کمک کند تا کارهایش را طبقه بندی کند و از پوشه های مختلف برای این منظور استفاده کند.

17. هنگامی که دانش آموزان مشغول انجام تمرین کلامی هستند به کارهای او بیشتر سر بزنید و کارهای او را وارسی کنید.

18. معلم به دانش آموز یاد بدهد که با رنگ های مختلف ، کارهایش را سازماندهی کند.

 

راهبردهای کمک به والدین در ارتباط با کودکان دارای اختلال نارسای توجه/ بیش فعالی:

1.  به کودکانتان بازخورد فوری و پیامدهای بیشتری بدهید. بازخوردها      می تواند به شکل تمجید یا تعریف و یا به صورت مادی باشد.

2.     به اختلال یا مشکل کودکتان جنبه ی شخصی ندهید.

3.     عفو و بخشش را تمرین کنید.

4.     قبل از تنبیه از تشویق استفاده کنید.

5.     با پزشک کودکتان همکاری کنید و داروها را بر اساس برنامه تعیین شده در اختیار کودک قرار دهید.

6.  توجه داشته باشید که داروها رفتارهای بیش فعالی کودک را کاهش  می دهد و درمان کامل نیست.بدنبال دارو درمانی از دیگر رویکردهایی که مشاوران مدرسه و یا روان شناسان مدرسه در اختیار شما قرار می دهند استفاده کنید.

7.  مطمئن باشید کودک دستورات شما را کاملا درک کرده است بهتر است لیستی از قوانینی را که مد نظر دارید بنویسید و آن را در جایی که بیشترین محل رفت و آمد کودک است قرار دهید.

8.  دستورات را به صورت واضح و روشن ارائه دهید. در ابتدا کودک را به اسم صدا کنید تا مطمئن شوید که توجه وی به شما جلب شده است.

9.     انتظار کامل بودن نداشته باشید تعادلی میان تحسین و انتقاد کردن از کودک قرار دهید.

10.تکنیک های انضباطی را با بزرگ شدن کودک تغییر دهید در مورد کودکان بزرگ تر بهتر است در مقابل رفتار نامناسب آنها بی توجهی کنید و به رفتارهای مطلوب آنها پاداش دهید.

11.از معلمان مدرسه درخواست کنید روش رفتاری یکسانی را در مدرسه اعمال کنند. بهترین وسیله برای همکاری معلم و والدین گذارش روزانه است به منظور تعیین نمودن رفتارهای کلامی مطلوب با معلم ملاقات کنید.

 

منبع : شهروز نعمتی ( کارشناس ارشد روان شناسی استثنایی)

معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری منطقه 20 ( اداره سلامت )

تهیه و تنظیم : احمد صمدی ( کارشناس آموزش ابتدایی )

/ 2 نظر / 90 بازدید
اسماعیل

سلام وبلاگ قشنگیه خسته نباشید اگه دوست داری بدون پرداخت پول و بی دردسر پولدار شوید وزندگی بی دغدغه ای داشته باشید حتما به این وبلاگ سر بزنید www.irpoolblog.persianblog.ir

نوروزی

سلام دوست عزیز ما هم دچار کمبود توجه شدیم به ما هم سر بزنید منتظرتان هستیم . ارادتمند شما یا علی